GENİŞ ZAMANLAR

servis muhabbeti

2011-12-16T12:45:00.000-08:00

akşam iş dönüşü serviste bir arkadaşımla konuşuyoruz. konu nereden açıldı bilmiyorum. bir ara eşiyle son son günlerde şu tv'yi izliyorlarmış, güzel programlar oluyor dedi. geçenlerde bir programa denk gelmişler arşimeti anlatıyormuş. biliyor musun dedi, saati bile o bulmuş vs gibi. zamanının çok büyük kütüphanelerinde pek çok bilginin yandığından bahsettti sonra. o bilgiler aslında bugün olsa çağımıza göre çok daha ileride olacağımızdan. işte dedi back up olmayınca yanan kütüphanelerle gitmiş onca bilgi. ben de ona dedim peki S. gelişmişlik nedir ki. hemen yanıtladı biliyorum teknoloji ve bilim olarak bahsediyorum. düşünsene dedim ne güzel olmaz mıydı. bir kasaba yada köydesin ya da küçük bir yerleşim merkezi. tarım, hayvancılık, balıkçılık ya da. bir kıyı kasabasında geçimini sağlıyorsun. tüm dostların, akrabaların yürüme mesafesinde ikmet ediyolar. sevdiklerinle birliktesin. öylece yaşıyorsun bir kır çiçeği gibi. ne araba var ne internet. ama mutlusun, huzurlusun. kitap okuyorsun. gdo yok. dedi çok ütopik bir şey anlattığın. ama dedim anadoluda bir çok kişi zaten buna benzer bir hayatı yaşıyor ki neden ütopik olsun. şehir hayatının hızında anlamadan geçmiyor mu aslında her şey.
sonra küçük oğlundan bahsetti, isyan etmiş kreşe gitmek istememiş bugün beyefendi. gece de uyutmamış yatağından atmış onu. sonra dedim yahu 3,5 yaşında kreş mi olur. ne yapacaksın dedi çalışınca anne baba mecbur böyle. aslında büyük aile kavramı kalmadı ne kötü. çocuklar anneanne, babaanne, dede, büyük amca vs onlarla büyüyordu eskiden. 70 lerindeki hayatı süzmüş insanların yanında eğitilerek sanki karakter kişilik olarak daha mı iyiydi. işte bak sen bunu anlıyorsun ama çoğu kişiye sorsan ne verebilir ki nine dede der. dedim onlar zaten bunu bile anlamamış ki işte o kadar uzak artık bunu anlamaktan. evet dedi. neden yazdım bunları aslında öyle huylarım yoktur. az önce exils (sürgündekiler) filmini izlerken bu konuşma geldi aklıma, çala kalem yazıverdim. kendimi bir an aydan atlayan kedi gibi yazarken buldum.

2011-10-31T16:34:00.000-07:00

ne zamandır bir şiir dizesi uğramıyor hayatıma.

güneşli pazartesiler

2009-12-07T12:01:00.000-08:00

- bugün günlerden ne?

sonbahar

2009-12-02T13:55:00.000-08:00

"sabırsızlık zamanının güzel çocuklarına..."

gitmek

2009-10-24T13:56:00.000-07:00

"gitmek fiilinin altını çift çizgiyle en güzel trenler çizebilir"

demiş,

hasan ali toptaş

che part one

2009-10-23T13:02:00.000-07:00

"abd'li gazeteci: devrimin sahip olduğu en önemli özellik nedir?
che: aşk
abd'li gazeteci: aşk mı?
che: size çok saçma gelecek bir şey söylememe izin verin. bir devrimci müthiş bir aşk ile yönetir kendini. insanlık aşkı, doğruluk ve adalet aşkı. bunlar olmadan bir devrimci olması imkansızdır."

böyle düşünmek, size de çok saçma gelebilecek bir şey olabilir, ama eğer değilse...
yeryüzünün aşkın yüzü olması adına umut hala var demektir.

norah jones

2009-10-22T13:39:00.000-07:00

farkındalığınızı kaybedip hayatın hızına kapıldığınız, kendinizi bir şeylere nedensizce yetişme telaşı içinde oradan oraya savrulurken bulduğunuz günlerde, en azından gecenin geç bi vaktinde yatmadan önce biraz müzik olsun diye dinlemeye başladığınızda... size yeniden "içeriden" seslenen dupduru ses.

barış bıçakçı

2009-10-21T13:24:00.001-07:00

gülten akın'ın "şiiri düzde kuşatmak" adlı kitabında rastlamıştım ilk. daha henüz bir kitabı olmayan genç bir şair diye bahsetmişti g. akın ondan. biz kitapta yer alan o birkaç şiiri öyle sevdik ki bir dua gibi mırıldanır olduk zaman zaman. sonra biryerlerde bir romanı çıkmış diye duymuştum. "herkes herkesle dostmuş gibi". ne güzel bir kitap adı. ama nedense alıp okumadım, araya birçok şey girdi, kısaca hayat diyelim. sonra bilmiyorum nasıl rastladım, hangi kitapçıdaydı hatırlamıyorum, belki izmir kabile olabilir. şair elinden çıkan bu yalın, naif öykü ve romanlar "durup ince şeyleri anlamaya" vakti olmayanlara iyi gelecektir eminim, sıcak bir dost sohbeti kadar.
bir kitabında şöyle diyordu... "benden okumak için kitap önermemi isteyenlerin kalbimi de istediklerini sanıyordum; hâlâ öyle!"

herkes herkesle dostmuş gibi, veciz sözler, aramızdaki en kısa mesafe, bizim büyük çaresizliğimiz, baharda yine geliriz, bir süre yere paralel gittikten sonra.

kitab-ül hiyel

2009-10-19T12:13:00.000-07:00

geç keşfettiğim bir yazar ihsan oktay anar. puslu kıtalar atlası ile gönlüme taht kurmuş ve hemen "benim yazarlarım" arasında en güzel yerlerden birini edinmişti. kitab-ül hiyel okuduğum ikinci kitabı.
yine felsefi alt metinlerle örülü bir kitap, yine gerçeklik ya da hayal nedir sorusuna tekrar tekrar çıkan olay örgüsü ile bizleri durup düşünmeye iten, mananın peşinde bir hikaye anlatmış anar.
iktidar hırsının insanoğlunu götürebileceği en kötücül noktalara varıp, sonrasında tüm o bildiğini sandığı şeylerin belki de bir noktadan ibaret olduğuna anlayan kahramanları ile seveceğinizi düşündüğüm bir kitap. kitaptaki çizimleri anlamaya çalışmak nafile idi bence. hiyel'i anlamaktansa hayal'i anlamaya çalışmak yazarın asıl derdi gibi geldi bana. belki de benim derdim bu olduğundan öyle anladım.

yüzeyinden bir avuç toprak aldığınızda yorumlayamayacağınız kadar çok katmanlı bir kitap kitab-ül hiyel. kendi derinliğiniz ölçüsünde içine girebileceğiniz türden.

ama yine de puslu kıtalar atlasından sonra beklentisi yüksek olanları bir miktar hayal kırıklığına uğratabilir.

zeki demirkubuz

2009-10-18T06:24:00.000-07:00

belli koşullarla sürüklenip içine sıkıştığımız, a-b-c gibi isimlendirilmiş bloklar içinde sürdürdüğümüz hayatların; yazgı mı, kader mi olduğunu sorgulatan, masumiyeti nerede kaybettiğimizi durup düşünmemizi sağlayan, gazetelerin üçüncü sayfalarında okumadan geçtiğimiz hayatların aslında kıyısında ve dahi içinde olduğumuzu bir kez daha fark ettiren, kendi gerçekliğimizi kendimize itiraf ederek bireysel "olma" serüvenimize katkı sağlayan, bekleme odamızın penceresinden dışarı baktığımızda aslında bu dünyada yalnız olmadığımızı, dertlenmelerimizin sadece bize özgü olmadığını hissettiren filmleriyle "daha" diyerek yaşama gücümüze güç katan güzel insan.

jehan barbur

2009-10-04T08:44:00.000-07:00

bazı kadınlar vardır, hani yolda görseniz fark etmezsiniz. durmanız ve koskoca bir an bakmanız gerekir ama o çoktan geçip gitmiştir. işte öyle güzel bir kadın jehan barbur. kristal bir tını içeriyor sesi, hüzünlü ama cıvıl cıvıl. ortaçgilin açtığı izlekte nihayet yıllar sonra, başka sesler de duyabilmekteyiz. ilk olarak ezginin günlüğü'nün çeyrek albümünde duymuş ve hemen ayrı bir yere ayırmıştım onu. myspace sayfasını arada bir açıp şarkılarını dinler ama en çok da mamoş yorumunda takılı kalırdım. albümün tek keşkesi de bu sanırım, mamoş'un olmayışı. http://www.jehanbarbur.com/ 'da kendinden bahsedişi çok hoştu. isminde "j" harfi olan bu güzel sesin güzel albümünü dinleyiniz, dinletiniz efenim.

mutluluktan sonra

2009-10-01T12:44:00.000-07:00

tüm talihsizlikler sona ermiş, kötü adamlar yenilmiştir nihayet. ediz hun ve filiz akın birbirlerine sarılmış, yanak yanağa vermiş bize doğru gülümseyerek bakmaktadırlar. arkada iyi yürekli figüran kadrosu mutluluklarını paylaşmakta, gülümseyerek izlemektedir onları. sonra kamera ediz hun ve filiz akın'ın yüzlerine yavaş yavaş yaklaşır, kocaman bir son yazısıyla film oracıkta bitiverirdi. ve mutlu son. ne güzeldi.
o filmlerin devamı çekilse ne olurdu acaba. evlenmişler, çoluk çocuğa karışmışlar, geçim derdi, hayat mücadelesi, mahalle baskısı derken akıp giden bir hayat.
öyle bir film olsa, filmin yarısına kadar herşey klasik bir yeşilçam filmi gibi gelişse. hadi bitti derken birden film devam etmeye başlasa, izleyiciler şaşkın tekrar yerlerine otursa ve izlemeye devam etse. sanırım bu film için güzel bir ad olurdu, "mutluluktan sonra"

daha anlamlı olmalı her şey

2009-09-28T12:35:00.000-07:00

üç beş aydır kafamın bir köşesinde dönüp duran, bazen hiç olmadık bir anda durup aklıma düşüveren bir ses... "daha anlamlı olmalı her şey" diye seslenen.
öyle hayatında devrim yapmak değil hani, ne bileyim daha sağlıklı yaşayabilmek adına biraz daha dikkat etmek mesela yediğine içtiğine. bazılarıyla yanyana vakit öldürmek yerine, yalnız kalmayı seçmek bazen. alınan her yeni kararda belki şöyle şöyle olursa daha güzel, daha iyi olur diye öylesini seçmek. hep bu kaygıyı gütmek. daha anlamlı olması için her şeyin.
okumak gibi.

işte böyle başladı...